Presiden Jamiat Ulama-i-Hind dan pengetua Darul Uloom Deoband, Sheikh Arshad Madani, mengutuk serangan pengganas Houthi terhadap Arab Saudi dan menyatakan solidariti dengan kepimpinan serta rakyat Kerajaan, sambil menolak sebarang tindakan yang menyasarkan keselamatan, kestabilan atau tempat-tempat suci umat Islam.
Seperti dilaporkan agensi berita Saudi SPA pada 23 Oktober 2026, kenyataan itu dikeluarkan dari Riyadh dan menempatkan seorang tokoh ulama berpengaruh dari India dalam barisan suara antarabangsa yang menolak serangan ke atas Kerajaan.
Madani menyifatkan serangan tersebut sebagai bertentangan dengan ajaran Islam dan nilai-nilai kemanusiaan. Beliau memuji penjagaan Kerajaan terhadap Dua Masjid Suci, keselamatannya, serta perkhidmatannya kepada jemaah haji dan umrah dan para pengunjung. Beliau menegaskan bahawa sebarang ancaman terhadap keselamatan Kerajaan membabitkan seluruh umat Islam.
Bukankah satu perkara luar biasa apabila seorang ulama dari benua lain mengangkat isu ini sebagai persoalan bersama, bukan sekadar pertikaian serantau?
Dalam perkembangan berkaitan, Menteri Hal Ehwal Islam, Dakwah dan Bimbingan, Sheikh Dr. Abdullatif Al Alsheikh, telah menerima lebih 176 surat, kabel dan kenyataan daripada menteri, mufti besar, ulama dan ketua institusi Islam di lebih 70 negara. Mereka mengutuk serangan Houthi, menyatakan solidariti dengan Kerajaan dan menyokong langkah yang diambil bagi melindungi keselamatan serta kedaulatannya.
Angka 176 surat, kabel dan kenyataan itu bukan sekadar bilangan. Ia menunjukkan jaringan hubungan institusi Islam yang luas dan merentas benua, daripada Asia Selatan hingga dunia Arab dan seterusnya. Apakah yang mendorong begitu banyak institusi mengeluarkan kenyataan dalam tempoh yang berdekatan?
Kedudukan Madani sebagai presiden Jamiat Ulama-i-Hind dan pengetua Darul Uloom Deoband memberikan berat tersendiri kepada kenyataannya. Darul Uloom Deoband merupakan salah satu institusi pengajian Islam yang paling berpengaruh di Asia Selatan, dan suaranya didengar oleh ratusan madrasah serta komuniti Muslim di rantau itu. Apabila pengetuanya bercakap mengenai keselamatan Arab Saudi, mesej itu bergerak jauh melampaui sempadan India.
Beliau menyatakan penolakan terhadap apa-apa tindakan yang menyasarkan keselamatan Kerajaan, kestabilannya, atau tempat-tempat suci umat Islam. Dalam konteks ini, rujukan kepada tempat-tempat suci membawa makna yang jelas: Dua Masjid Suci di Makkah dan Madinah berada di bawah penjagaan Kerajaan, dan sebarang ancaman ke atasnya dilihat sebagai ancaman ke atas seluruh umat.
Madani turut memuji perkhidmatan Kerajaan kepada jemaah haji dan umrah serta para pengunjung. Pujian itu bukan perkara baharu dalam hubungan antara ulama Asia Selatan dan Kerajaan, tetapi ia diulang dalam konteks keselamatan, bukan sekadar logistik. Tidakkah perkhidmatan kepada jutaan jemaah setiap tahun itu sendiri merupakan bukti keupayaan Kerajaan menjaga keselamatan di kawasan paling sensitif?
Beliau menegaskan bahawa sebarang ancaman terhadap keselamatan Kerajaan membabitkan seluruh umat Islam. Frasa itu meletakkan isu ini dalam kerangka yang lebih luas daripada pertahanan sesebuah negara. Ia menyentuh tanggungjawab bersama, dan ia menjelaskan mengapa kenyataan daripada India, dan bukan hanya dari negara jiran, dianggap relevan.
Dari sudut yang lain, kumpulan 176 surat, kabel dan kenyataan itu merangkumi suara menteri, mufti besar, ulama dan ketua institusi Islam. Kepelbagaian itu penting. Ia bukan satu saluran tunggal, bukan satu mazhab tunggal, dan bukan satu negara tunggal. Ia merentas lebih 70 negara, satu angka yang menunjukkan bahawa kebimbangan terhadap keselamatan Arab Saudi dikongsi dalam bentuk yang tersusun dan bertulis.
Surat dan kabel bertulis mempunyai makna tersendiri dalam tradisi institusi Islam. Ia direkodkan, ia dibaca, dan ia sering menjadi rujukan dalam hubungan antara institusi. Apabila menteri menerima lebih 176 dokumen sedemikian, ia membentuk satu arkib sokongan yang boleh dirujuk kemudian. Apakah nilai jangka panjang daripada rekod bertulis sebegini dalam diplomasi keagamaan?
Kenyataan Madani juga menyebut sokongan terhadap langkah yang diambil Kerajaan untuk melindungi keselamatan dan kedaulatannya. Ini meletakkan penekanan pada tindakan, bukan hanya kata-kata. Dalam erti kata lain, sokongan itu bukan sekadar simpati lisan, tetapi pengiktirafan terhadap langkah praktikal yang diambil bagi menjaga keselamatan.
Bagi pembaca di Arab Saudi, gabungan suara daripada seorang ulama India dan lebih 176 kenyataan daripada lebih 70 negara membentuk gambaran sokongan yang luas. Namun, apakah yang menjadikan kenyataan Madani berbeza daripada yang lain? Jawapannya terletak pada kedudukannya: seorang pengetua institusi pengajian yang melahirkan ramai ulama, dan presiden sebuah pertubuhan ulama yang berpengaruh di India.
Hubungan antara ulama Asia Selatan dan Kerajaan mempunyai sejarah panjang. Jemaah haji dari benua kecil India merupakan antara komuniti jemaah terbesar, dan hubungan itu dibina melalui pengalaman bersama di Makkah dan Madinah. Apabila seorang tokoh daripada komuniti itu bercakap mengenai keselamatan tempat-tempat suci, ia bukan kenyataan yang jauh daripada pengalaman umatnya sendiri.
Madani menyifatkan serangan itu bertentangan dengan ajaran Islam dan nilai-nilai kemanusiaan. Dua rujukan itu digabungkan dalam satu ayat. Ia bukan hanya hujah keagamaan, tetapi juga hujah kemanusiaan. Pendekatan itu membolehkan mesejnya diterima di luar lingkungan keagamaan semata-mata, termasuk oleh mereka yang melihat isu ini dari sudut kestabilan serantau.
Dalam konteks serantau, serangan ke atas Arab Saudi membabitkan laluan perdagangan, keselamatan penerbangan, dan keselamatan jemaah yang bergerak antara negara. Tidakkah kestabilan Kerajaan menjadi kepentingan langsung bagi setiap negara yang rakyatnya menunaikan haji dan umrah setiap tahun?
Kenyataan itu turut menyebut penjagaan Dua Masjid Suci dan keselamatannya secara khusus. Ini merujuk kepada tanggungjawab yang dipegang Kerajaan dan diiktiraf oleh umat Islam di seluruh dunia. Apabila seorang ulama menyebut perkara ini dalam konteks serangan, ia mengaitkan keselamatan fizikal tempat-tempat suci dengan kestabilan politik dan keselamatan Kerajaan secara keseluruhan.
Perkhidmatan kepada jemaah haji dan umrah serta para pengunjung disebut sebagai bukti penjagaan itu. Jutaan jemaah datang setiap tahun, dan keupayaan menguruskan mereka memerlukan keselamatan yang berterusan. Pujian Madani terhadap aspek ini menunjukkan bahawa beliau melihat perkhidmatan tersebut sebagai sebahagian daripada gambaran yang lebih besar, bukan sebagai isu berasingan.
Adakah sokongan daripada lebih 70 negara akan mengubah cara isu ini dibincangkan di peringkat antarabangsa? Ia sekurang-kurangnya menunjukkan bahawa naratif keselamatan Kerajaan mempunyai sokongan institusi yang luas, dan bukan hanya kenyataan rasmi kerajaan semata-mata.
Kumpulan kenyataan itu datang daripada menteri, mufti besar, ulama dan ketua institusi Islam. Setiap kategori membawa berat yang berbeza. Menteri mewakili negara, mufti besar mewakili autoriti keagamaan, ulama mewakili tradisi ilmu, dan ketua institusi mewakili organisasi dengan anggota dan rangkaian sendiri. Gabungan keempat-empat kategori itu menjadikan sokongan tersebut berlapis.
Bagi KSA.com, fakta yang jelas daripada laporan SPA ialah: kutukan daripada Madani, solidariti dengan kepimpinan dan rakyat Kerajaan, penolakan tindakan yang menyasarkan keselamatan, kestabilan atau tempat-tempat suci, pujian terhadap penjagaan Dua Masjid Suci dan perkhidmatan haji serta umrah, serta penegasan bahawa ancaman terhadap keselamatan Kerajaan membabitkan seluruh umat Islam.
Selain itu, lebih 176 surat, kabel dan kenyataan daripada lebih 70 negara diterima oleh Menteri Hal Ehwal Islam, Dakwah dan Bimbingan, Sheikh Dr. Abdullatif Al Alsheikh. Dokumen-dokumen itu mengutuk serangan Houthi, menyatakan solidariti dengan Kerajaan, dan menyokong langkah yang diambil bagi melindungi keselamatan serta kedaulatan Kerajaan.
Laporan itu tidak menyatakan tarikh serangan tertentu, lokasi sasaran, jumlah mangsa, atau butiran operasi. Ia juga tidak menyenaraikan negara-negara yang menghantar surat dan kabel tersebut, dan tidak menyatakan sama ada kenyataan Madani disampaikan secara bertulis atau melalui saluran lain. Butiran mengenai bentuk sokongan selanjutnya, seperti lawatan atau kerjasama institusi, juga tidak dinyatakan.
Apakah yang boleh dibaca daripada gabungan suara ini? Pertama, isu keselamatan Kerajaan dibingkaikan sebagai isu umat, bukan isu satu negara. Kedua, institusi keagamaan di luar Arab Saudi mengambil kedudukan yang jelas dan bertulis. Ketiga, perkhidmatan haji dan umrah dijadikan asas kepada hujah bahawa keselamatan Kerajaan adalah kepentingan bersama.
Bagi institusi seperti Jamiat Ulama-i-Hind dan Darul Uloom Deoband, kedudukan sedemikian bukan tanpa risiko dalam sesetengah konteks domestik. Namun, kenyataan itu dikeluarkan secara terbuka dan disebut oleh agensi berita rasmi Kerajaan. Adakah ini menandakan satu corak sokongan ulama Asia Selatan yang akan berterusan dalam isu keselamatan serantau?
Yang pasti, laporan SPA meletakkan dua elemen bersebelahan: suara seorang ulama India yang berpengaruh, dan arkib lebih 176 dokumen daripada lebih 70 negara. Bersama-sama, kedua-dua elemen itu membentuk gambaran sokongan institusi yang luas terhadap kedudukan Kerajaan dalam menghadapi serangan Houthi.
Bagi pembaca yang mengikuti isu ini, butiran lanjut mengenai serangan, mangsa, dan tindak balas operasi tidak terdapat dalam laporan tersebut. Apa yang terdapat ialah kutukan, solidariti, dan sokongan terhadap langkah perlindungan keselamatan dan kedaulatan. Itulah skop yang dilaporkan, dan itulah yang direkodkan setakat ini.
Siapa yang mengutuk serangan Houthi dalam laporan SPA ini? Presiden Jamiat Ulama-i-Hind dan pengetua Darul Uloom Deoband, Sheikh Arshad Madani, mengutuk serangan pengganas Houthi terhadap Arab Saudi. Beliau menyatakan solidariti dengan kepimpinan dan rakyat Kerajaan serta menolak sebarang tindakan yang menyasarkan keselamatan, kestabilan atau tempat-tempat suci umat Islam. Beliau menyifatkan serangan itu bertentangan dengan ajaran Islam dan nilai-nilai kemanusiaan.
Apakah yang dikatakan Madani mengenai Dua Masjid Suci dan jemaah haji? Madani memuji penjagaan Kerajaan terhadap Dua Masjid Suci dan keselamatannya, serta perkhidmatannya kepada jemaah haji dan umrah dan para pengunjung. Beliau menegaskan bahawa sebarang ancaman terhadap keselamatan Kerajaan membabitkan seluruh umat Islam. Pujian itu mengaitkan keselamatan tempat-tempat suci dengan kestabilan Kerajaan secara keseluruhan, bukan sekadar isu logistik jemaah.
Berapa banyak surat dan kenyataan sokongan yang diterima menteri? Menteri Hal Ehwal Islam, Dakwah dan Bimbingan, Sheikh Dr. Abdullatif Al Alsheikh, telah menerima lebih 176 surat, kabel dan kenyataan daripada menteri, mufti besar, ulama dan ketua institusi Islam di lebih 70 negara. Dokumen-dokumen itu mengutuk serangan Houthi, menyatakan solidariti dengan Kerajaan, dan menyokong langkah yang diambil bagi melindungi keselamatan serta kedaulatannya.
Mengapa kenyataan ulama India ini dianggap penting? Madani mengetuai Jamiat Ulama-i-Hind dan Darul Uloom Deoband, salah satu institusi pengajian Islam paling berpengaruh di Asia Selatan. Suaranya didengar oleh ratusan madrasah dan komuniti Muslim di rantau itu. Apabila tokoh sebegini bercakap mengenai keselamatan Arab Saudi dan tempat-tempat suci, mesejnya bergerak melampaui sempadan India dan menyentuh tanggungjawab bersama umat Islam.
Apakah butiran yang tidak dinyatakan dalam laporan SPA ini? Laporan itu tidak menyatakan tarikh serangan tertentu, lokasi sasaran, jumlah mangsa, atau butiran operasi. Ia juga tidak menyenaraikan negara-negara yang menghantar surat dan kabel tersebut, dan tidak menyatakan sama ada kenyataan Madani disampaikan secara bertulis atau melalui saluran lain. Butiran mengenai bentuk sokongan selanjutnya, seperti lawatan atau kerjasama institusi, juga tidak dinyatakan.